Meryemm

Erfenis van woorden.

Elke ochtend en elke avond zat hij standaard aan de tafel, druk schrijvend. Op rustige dagen hoorde je hoe zijn pen gleed over de witte ongerepte pagina’s woorden vormend en naar wat later bleek, hele verhalen. Er ging geen dag voorbij zonder dat hij zijn gedachtes ventileerde door middel van zijn pen en agenda. Wij kennen een agenda als een hulpmiddel voor al je afspraken en plannen maar voor mijn vader was een agenda meer dan dat. Het was een dagboek. Zijn therapeut. Zijn uitlaatklep.

Elk jaar in december haastte mijn vader zich naar de winkel en kocht een agenda voor het nieuwe jaar. Het was altijd een en dezelfde soort. Per dag 1 bladzijde met genoeg schrijfruimte. En altijd van januari tot december. Op de rug van de planner stond dan het jaartal. Het enige wat kon verschillen was de kleur. Mijn moeder had daar dan vaak de hand in gehad. “Koop wat anders dan blauw of zwart.” Zei ze dan. En zo kwam het weleens voor dat hij een rode, groene of gekleurde agenda had.

''De trots, vreugde, zorgen, angst, verdriet, pijn en alle gevoelens vloeiden van zijn hart en hoofd door zijn vingers, door zijn pen en nestelden zich op de lege pagina’s.''

Tegen de tijd dat december afscheid nam en januari zijn intrede deed werd de oude volgeschreven planner netjes opgeborgen met de rest van de voorgaande jaren en nam de gloednieuwe planner de plek in van de oude. Klaar om gevuld te worden door wat dat jaar ook maar zou brengen.

Mijn vader schreef.

Hoe zijn dag was verlopen. Wat hij had gedaan. Soms zelfs wat hij aan boodschappen had gedaan. Zo nu en dan was daar een boekhoudig stukje te vinden. Notulen van vergaderingen. Maar ook de zorgen over zijn kinderen. Het verdriet en de hoofdpijn wat we hem met z’n allen hebben bezorgd. Sommige momenten had hij niet genoeg aan die ene pagina per dag en dan moest hij uitwijken naar losse vellen. Hij schreef dan niet door op de volgende dag maar altijd op losse vellen die hij netjes hechtte aan de desbetreffende dag.

En zonder dat ik zijn agenda’s in hoef te kijken weet ik nu al welke planners van welk jaar dikker zullen zijn dan normaal. De jaren waarin er veel meer is gebeurd dan zijn pagina’s aan hebben gekund en waarvan ik met zekerheid durf te wedden dat het jaar 2001 met stip de dikste zal zijn. Het jaar waarin zijn zorgen waarheid werden. De dood van zijn zoon. Waar voor het eerst zou blijken dat de planner een schrale troost was en de inkt van de pen nauwelijks de pijn kon verzachten.

Maar ongeacht wat er gebeurde, hij schreef. Altijd en steevast pende mijn vader elke pagina vol. De trots, vreugde, zorgen, angst, verdriet, pijn en alle gevoelens vloeiden van zijn hart en hoofd door zijn vingers, door zijn pen en nestelden zich op de lege pagina’s. Waarna ze vervolgens werden dichtgeklapt en weggezet. Niet vergeten maar niet meer zo belastend op het hart en hoofd.

Mijn vader is nu 79 en binnen de aankomende maand wordt hij 80 jaar inshallah.

En hij schrijft nog steeds.

Elke ochtend en avond zit mijn lieve vader standaard aan zijn bureau, nog steeds druk schrijvend over zijn dag.

Zijn liefde voor schrijven stroomt duidelijk door mijn DNA en alhoewel ik geen planners vol pen, heb ik mijn weg gevonden digitaal waar ik zelf al sinds een aantal jaar een hoop woorden de wereld in heb gestuurd.

Genoten van deze blog? Share it!

6 reacties op “Erfenis van woorden.”

  1. Zo mooi om te lezen dat je vader een manier heeft gevonden om zijn gedachten en gevoelens te uiten,op papier.
    Zou echt een wereldschrijver zijn geworden😍.
    De appel valt in dit geval zeker niet ver van de boom!
    Allah y hfed je vader🤲

  2. Moge Allah hem nog vele jaren schenken waarin hij mag schrijven. Wat een troost en zegen kan het zijn om je gevoelens een plek te geven op papier. Je gedachtes te ordenen of gewoon van je af te schrijven.

    Het talent heeft hij zeer zeker overgehouden. Zou hij niet een keer een gastschrijver willen zijn op je pagina?

    Moge Allah hem behouden en hem zegenen in dit leven en hierna. Moge Allah over hem waken en zijn geduld tijdens de moeilijke jaren van het leven belonen met de hoogste djannah. Daar waar wij Allah vragen om hem te verenigen met al zijn geliefden.

  3. Allah I smahalna min waladien! Wat mooi om te horen dat je vader zijn gevoelens uitte op papier. En wat lijkt het mij geweldig om het schrijven als verbintenis te hebben met je vader. Inchallah geef jij deze genen ook nog door aan een van jouw kinderen en kunnen latere generaties nog genieten en rust krijgen door je verhalen te lezen zoals ik dat krijg!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Winkelwagen