Meryemm

Drie dingen die ik leerde in Marokko.

In 2015 deed ik iets rigoureus. Ik verruilde mijn appartementje op drie hoog achter in de Rotterdamse volkswijk voor een stralend wit huis in het zonnige Tetouan in Noord-Marokko. Ik zou een groot deel van de tijd alleen zijn omdat mijn man in Nederland zou blijven werken. Ik sprak geen Arabisch, nam mijn drie kleine kinderen mee die ook geen Arabisch spraken, ik had er geen familie noch vrienden, en ik kende Marokko alleen van de twee korte vakanties die ik er doorgebracht had. Wat kon er misgaan?

Door mijn Marokkaanse man, schoonfamilie en vrienden wist ik wel het een en ander over de Marokkaanse cultuur, maar in Marokko aangekomen had ik nog een hoop te leren. De drie belangrijkste lessen om Marokko te overleven op een rijtje:

1. Je moet dringen en luidkeels vragen, anders word je overgeslagen.

Ik gaf mijn man een duw. Hij schoot naar voren en struikelde bijna. ‘Wat doe je?’ riep hij geschokt. ‘Ik help je’ fluisterde ik. We hadden de kinderen net op school afgeleverd en waren op deze vroege en aangenaam zonnige ochtend op de terugweg langs de bakker in onze straat gestopt om vers Marokkaans brood mee te nemen voor het ontbijt. Het was een luxere bakker, dat was te zien aan het feit dat er geen zwermen bijen de zoetigheden geannexeerd hadden en de taartjes in de mooi verlichte glazen vitrine eruit zagen als zorgvuldig versierde kunstwerkjes. Die arme man van mij, hij mocht dan wel Marokkaans zijn maar hij begreep niet hoe het werkte in Marokko. Ik keek met lede ogen toe hoe hij iets verschrikkelijks deed: hij wachtte netjes zijn beurt af.  Als je dat deed, kon je daar de hele ochtend wel blijven staan. Ik had allang geleerd dat dat niet werkte.

''Ik keek met lede ogen toe hoe hij iets verschrikkelijks deed: hij wachtte netjes zijn beurt af.''

k leerde dat die keer dat ik mijn dochter instrueerde bij de schommel op haar beurt te wachten. Toen na een kwartier rustig wachten en hoopvol kijken naar de jongen die hoog de lucht in schommelde, het jongetje eindelijk van de schommel gleed, zoefde er vanuit het niets een andere jongen voorbij die de schommel snel besteeg. Terwijl hij aangemoedigd werd door zijn moeder.

Ik leerde het toen we in Tanger op een rotonde in de auto netjes wachten tot we de rotonde op konden. We werden de grond in getoeterd en links en rechts ingehaald door auto’s die zonder aarzelen hun voorrang namen.

Ik leerde het in de supermarkt toen wij in de rij voor de kassa stonden en een vrouw met volle boodschappenkar haar karretje naast ons zette en langzaam steeds dichterbij kwam tot ze plotseling voor ons stond. En vervolgens haar vriendinnen met volle boodschappenkarren vanuit alle hoeken van de supermarkt verschenen en zij de weg seinde naar de sluiproute die ze had weten te vinden.

In Marokko wacht je je beurt niet rustig af. Mensen denken dan dat je blijkbaar niet heel graag geholpen wílt worden, en dringen dan voor. In Marokko néém je waar je recht op hebt. 

2. Als je het niet goed uitsprak, kwam je terug met een lege zak

De zon begon onder te gaan. Onze na-middagse wandeling door de stad moesten we afronden, zodat we op tijd voor het avondgebed weer thuis zouden zijn. Op de terugweg stopten we langs een kleine bakker om wat lekkers te halen voor bij de thee. Mijn oog viel op gevulde rghaif die achter op de werktafel af lagen te koelen. Het woord rghaif, op andere plekken in Marokko msemmen genoemd, bevatte een keelklank, de ghayn غ. Dit is een letter die ik in het begin van mijn Marokkaanse avontuur nog niet helemaal onder de knie had. Al vond ik zelf dat ik het gewoon goed genoeg kon uitspreken. Dus ik vroeg aan het meisje achter de toonbank: ‘3atini talatha djel rai-if.’ Ze antwoordde dat ze die niet had. Ik was verward en wist niet wat ik moest zeggen. Letterlijk: ik kende bijna geen Arabisch en wist niet hoe ik kon reageren. Dus ik liep vertwijfeld naar mijn man en zei: ‘Ze hebben geen rghaif’. Hij keek langs mij heen naar de werktafel waarop honderden versgebakken rghaif lagen en keek naar mij. ‘Wacht even.’ Hij liep naar het meisje en sprak met haar, waarna hij triomfantelijk met een zak vol rghaif terugkeerde. Hij lachte. ‘Ze dacht dat je om raibi (een Marokkaans yoghurtdrankje) vroeg, maar dat verkochten ze niet.’

Wijze les: die keelklanken hebben gewoon een functie en die goed uitspreken is dus wél belangrijk.

3. Iemand voor dik uitmaken mag, maar onverwachts bezoek verwelkom je altijd met een lach

“Ze zei wat?” vroeg ik schaterlachend. “Ze zei het echt”, zei mijn vriendin terwijl ze met haar ogen rolde, “Ze zei: ben je van plan om nog dikker te worden?” Mijn Nederlandse mede-bekeerde vriendin vertelde me in mijn Rotterdamse woning wat haar schoontante uit Marokko haar gevraagd had. 

Het woordje klonk als ‘sja’tie’ en betekent: je bent aangekomen. Ik moest het ook ontgelden en de opmerkingen over mijn toenemende vormen verdragen. Een favoriet was vragen of ik zwanger was. Zelfs mensen die ik voor het eerst ontmoette, en die geen idee hadden hoe ik er überhaupt uitzag, vroegen dat. Eerlijk, ik heb het mezelf ook wel eens afgevraagd of ik zwanger was. Maar ik zei dat niet hardop. 

Zo onsubtiel als vragen over je omvang op mijn overkwamen, zo subtiel moest je weer zijn met visite. Want visite kon altijd onverwachts voor de deur staan of plotseling bellen terwijl ze al onderweg waren, en ‘nee’ zeggen kon echt niet. En zo gebeurde dat er plotseling visite voor mijn deur stond. Ik probeerde nog in blinde paniek de was die op de bank lag, snel in een wasmand te verstoppen. Ik deed de deur open en probeerde een lach op mijn lippen te forceren maar mijn schichtige blik verraadde mijn pure schok. Mijn visite nam plaats op de bank. Vanuit mijn ooghoek zag ik iets. Neeee, er lag nog een onderbroek naast de tafel. Behendig liep ik erlangs en probeerde met een manoeuvre waar menig profvoetballer jaloers op zou zijn, mijn ondergoed ongezien onder de tafel te schoppen. En nam rood aangelopen plaats naast mijn visite.

''Neeee, er lag nog een onderbroek naast de tafel. Behendig liep ik erlangs en probeerde met een manoeuvre waar menig profvoetballer jaloers op zou zijn, mijn ondergoed ongezien onder de tafel te schoppen.''

Want visite de deur weigeren is iets wat niet kan. Ook al had je andere plannen, die plannen zei je maar af. Ook al was je huis een puinhoop en had je zelfs geen korreltje thee in huis, die bezoek kwam er gewoon in. Maar je mocht dan wel zeggen dat ze dik geworden waren, dat dan weer wel.

Uiteindelijk vond ik mijn weg in Marokko. Ik leerde wat geduld was en het kleine te waarderen. Ik leerde de betekenis van gastvrijheid en de waarde van familie. Al heb ik terug moeten keren naar Nederland, ik hoop weer naar Marokko te kunnen emigreren op een dag. Ik zal dan de keelklanken onder de knie hebben, mijn voorrang nemen en willekeurige vrouwen vragen of ze aangekomen zijn – en dat allemaal in vloeiend Derisja insha Allaah. Maar tot die tijd doe ik het met de herinneringen aan het prachtige land dat mijn dromen in beslaggenomen heeft.

Over de gastblogger Maria: Ik ben een bekeerde moslima van 38 jaar. Getrouwd en moeder van vier kinderen. Daarnaast werk ik als vertaler, schrijver en redactrice. Als je het leuk vindt meer van mij te lezen, wees welkom om mij te volgen op Instagram: @ma.ka.d. Van mooie foto’s bak ik niet zoveel, maar ik heb zo nu en dan wel iets te vertellen in mijn onderschriften.

Tot snel 😊

Wil jij hier ook komen te staan met jouw verhaal, product of iets anders? Neem dan contact op via info@meryemm.com of hier via het contactformulier. 

Genoten van deze blog? Share it!

61 reacties op “Drie dingen die ik leerde in Marokko.”

  1. Ставки на спорт! Я выигрываю от 9000 руб. в ежедневно! Регистрируйся!
    1xbet официальная ссылка

    https://1xbet-usd.ru/
    Выигрывай на спортивных ставках!

  2. 6 речей, які не можна купувати уживаними. Навіть якщо зовні б/в ноутбук виглядає цілком непогано, всередині нього можуть бути серйозні поломки і вади. Наприклад, батарея з високою часткою ймовірності може вже віджити своє, а її заміна навряд чи обійдеться дешево. Крім того, купуючи старий ноутбук, ви не можете знати, яка людина ним користувалася і в яких умовах. Цілком можливо, що в щілинах між клавішами живе величезна кількість небезпечних бактерій, пилових кліщів та інших небажаних гостей, а сама клавіатура могла бути просто залита водою жіночий порадник онлайн. Вашого вихованця вкусив кліщ: дії, які варто зробити господарям. Розсовуйте шерсть на різних ділянках тіла гребінцем з частим зубом, так як не завжди вдається якісно промацати всю поверхню тіла руками, що особливо актуально, якщо ви власник пухнастого вихованця. Звертайте увагу на будь-які ущільнення, які відчуєте під пальцями, і перевіряйте, що це таке. Після кожного огляду не забувайте мити руки.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Winkelwagen